Młokos szuka zastępstwa Ludziom nie można ufać 100 baniek i dwa samochody (odcinek 22)

Po wylądowaniu na lotnisku Okęcie, trudno było znaleźć kogoś trzeźwego. To jakiś problem, że piłkarze po wielkim sukcesie chcą poświętować? Mieliśmy na sobie te śmieszne, słomiane kapelusze. Część oficjalnego stroju. Tyle PZPN nam załatwił, więc docenialiśmy ten gest - każdy paradował w kapeluszu. W czasie kilku wywiadów zdążyłem zwolnić co drugiego działacza w Polsce, powiedziałem słynne "zmieniamy szyld i jedziemy dalej". Misie na pewno nie były szczęśliwe, że młokos szuka dla nich zastępstwa. Potem wsiedliśmy w autokar i pojechaliśmy na przyjęcie do pana Niemczyckiego. Tam przez jakiś czas trwała zabawa, ale nie jakaś brutalna, tylko wyważona. Przecież byliśmy u poważnego człowieka. Następnie czekała nas wizyta w PZPN. Ja już tam nie pojechałem. Nie chciało mi się, byłem zbyt zmęczony i "zrobiony". Zamówiłem taksówkę.

- Na Bródno! - to wystarczyło taksówkarzowi.

Podróż minęła błyskawicznie, być może się lekko zdrzemnąłem. W końcu wkroczyłem do domu. Rodzina czekała. Wcześniej nie mieliśmy żadnego kontaktu ze sobą. Nie rozmawialiśmy ponad miesiąc.

- Część, idę spać.

- Ale czekaj, Wojtek, opowiadaj! Wojtusiu!

- Opowiem jutro.

Zawiesiłem tylko medal olimpijski tak, aby rodzice mogli nacieszyć oczy. Poszedłem prosto do swojego pokoju i walnąłem się na łóżko. Musiałem odespać. Odespać cały miesiąc. Jak to dobrze być znowu w Polsce!

Obudziłem się rano i od razu pojechałem na stadion Legii. W końcu dzięki naszym mądrym działaczom z PZPN, sezon już był w pełni. Na Łazienkowskiej - wiadomo, że powitano mnie z radością. Jak dawno nie widzianego kolegę, któremu się powiodło. Wszakże byłem jednym z bohaterów olimpiady, o którym dużo się mówiło. Po Barcelonie stałem się naprawdę popularny. Na ulicy rozpoznawało mnie coraz więcej osób. "Kowal, Kowal" - słyszałem, spacerując. Także w klubie odbierałem codziennie coraz większą porcję korespondencji. Starałem się odpowiadać, a przynajmniej wysyłać zdjęcie z autografem. Czekałem aż zbierze się większa sterta listów, szedłem na pocztę i wrzucałem do skrzynki. Natomiast jeśli ktoś mi pisał "Napisz mi proszę, co czułeś po strzeleniu gola w Barcelonie", to odpuszczałem. Takie pytanie padało w co drugim wywiadzie, wystarczyło kupić gazetę. Dostawałem też listy z prośbami o koszulkę, a jeden nawet o wsparcie finansowe. Po takiej korespondencji zawsze ma się mętlik w głowie. Raz wyślesz kasę, będziesz musiał później robić to w nieskończoność. A co, jeśli ktoś naprawdę potrzebuje? Chodziło to za mną wiele dni.

Gdy kilka lat później byłem w Hiszpanii, często pomagałem ludziom z Polski wrócić do kraju. Przylecieli na wakacje i przeliczyli się z możliwościami finansowymi. Dawałem im na bilet. Raz dałem takiemu gagatkowi, żeby sobie wrócił do kraju, a on po miesiącu, po jakimś meczu, znowu do mnie przyszedł, żebym mu dał raz jeszcze. Ludziom nie można ufać, zdarzają się takie ananasy.

Po olimpiadzie dostawałem nie tylko listy. Dostawałem też... samochody. Jeden za medal - Poloneza, i jeden za bramkę w finale - Cinquecento. Pierwszego odebrałem, bo mi przywieźli na Legię. Głupio nie odebrać, jak stoi obok. Złoty Polonez. Nawet gdybym potrafił, to i tak bym nim nie jeździł, bo zbyt się rzucał w oczy. Przez jakiś czas katował go Krzysiek Ratajczyk, w ogóle jeździło nim pół Legii. Ja się nie dotykałem. Po kilku miesiącach sprzedałem go, za 100 milionów. Ale takiego Arka Onyszkę jeszcze wiele lat później widziałem, jak złotym Polonezem zasuwał.

A Cinquecento nie odebrałem. Nie chciało mi się. Przychodzili do mnie, żebym pojechał do tej firmy i wziął papiery. Nawet rok później trener Janas mi mówił: - Wojtek, pojedź. To ci zajmie chwilkę i odbierzesz to auto.

Ale jakoś nie było mi tam po drodze. W końcu firma padła.

Dostałem jeszcze telewizor, 75 milionów premii od pana Niemczyckiego i bodajże 22 miliony z PZPN. Jak dodamy do tego stówkę za Poloneza, premia godna sukcesu. Ale ja jeszcze zarobię na sukcesie w klubie...

Trener poznany w autobusie Pierwsza kłótnia z Wójcikiem siedzicie! Dosiądę się! (odcinek 23)

Już wcześniej wspomniałem, że Janusz Romanowski coraz konkretniej interesował się Legią. Sezon 1992/93 był tym, kiedy zdecydował się poważnie wkroczyć do gry. Wiadomo, że udana olimpiada napędzała koniunkturę. W Warszawie Romanowski miał stadion, miał kibiców, miał Kowalczyka z Barcelony. Brakowało jednego - Wójcika. Jakoś na początku sezonu przegraliśmy mecz w Białymstoku. Nic wielkiego się nie stało, ale to był pretekst potrzebny do tego, aby wywalić Etmanowicza.

Jak Gmur promował Kucharskiego Nieprzespane noce "Rataja" Krople do oczu obok piłki (odcinek 25)

Jarek Jedynak tak szybko zniknął, jak szybko się pojawił. Co innego Arek Gmur, który przez sezon 1992/93 jeszcze się utrzymał, a zaraz na początku następnego poszedł w odstawkę. Potrafił wyłączyć z gry Vialliego, żeby potem zagrać ostatnie dno w polskiej lidze. Też - jak wypadku Jedynaka - wystarczył jeden mecz i było po nim. Graliśmy z Siarką Tarnobrzeg, prowadziliśmy 4:0 i wtedy na boisko wszedł Arek. Co zrobił? Wypromował Czarka Kucharskiego! Jak go pokrył, to "Kucharz" błyskawicznie strzelił dwa gole i wypracował rzut karny. Skończyło się na 6:3 dla nas i "menago Gmur" już za Wójcika nie wystąpił. - Ty, misiu, teraz promuj sobie rywali innych drużyn - usłyszał.

Arek to była ciekawa postać. Mówiliśmy na niego "Twarz rzeźbiona przez wiatr". I miał nieprawdopodobną zdolność - zawsze kiedy jechał na trening, to widział wypadek. Zawsze! Tylko wchodził do szatni i mówił: - A wiecie, jakiej katastrofy byłem świadkiem?! Tu ten tego, trach, bach, olaboga.

Później do tych jego opowieści się tak przyzwyczailiśmy, że gdy tylko się pojawiał, padało pytanie: - No i gdzie dzisiaj wypadek widziałeś?

Jednego dnia mówi: - A tutaj, tuż koło Legii, przy Torwarze!

No nie, niemożliwe. Trzeba go sprawdzić, żeby nas nie czarował dzień w dzień. Patrzymy - przy Torwarze wypadek! Gdy Arek wychodził na ulicę, policja powinna wstrzymywać ruch w trosce o bezpieczeństwo obywateli.

Patrząc na jego umiejętności piłkarskie - ogólnie rzecz biorąc był drewniany. Niemniej potrafił godzinami podbijać piłkę o wąski fragment ściany. Zawsze trafiał tam, gdzie chciał. Tak to już bywa, że ludzie mają całą masę kompletnie bezużytecznych zdolności. Jak taki Chomontek, co piłki prosto nie kopnie, tylko w górę potrafi. "Gmurek" miał mimo wszystko swoje pięć minut w Legii. Szkoda, że do imprez nie pasował. Codziennie przyjeżdżała po niego żona. Gdyby imprezował, to może by się jeszcze dało go odratować i wkupić w łaski trenera.

Byli w tamtych latach w Legii piłkarze, którzy dobrze grali, ale nie balowali i tacy, którzy byli przydatni na wszystkich frontach. Tylko ten drugi typ zawodników mógł się tak naprawdę sprawdzić. Na przykład szybko przypasował do nas Krzysiek Ratajczyk. Ekipa hermetyczna nie była, szukała wrażeń i chętnie werbowała nowych członków. "Rataj" na tyle znalazł z nami wspólny język, że wnet nie wiadomo było, kto jest liderem grupy, a kto outsiderem. Brakowało nam żółtych koszulek lidera! Plus tego był taki, że nie było dnia, żeby ekipa rozrywkowa liczyła mniej niż pięć osób. W szatni zawsze były dwie rzeczy - gumy do żucia i krople do oczu. O zapas kropli dbał właśnie "Rataj". Jak ktoś miał zmęczony wzrok po całej nocy, to ratunku szukało się u niego. Krople były w szatni tak samo oczywiste jak ręczniki czy buty piłkarskie.

"Rataj" miał wtedy dość często "problemy ze wzrokiem", wykazywał - podobnie jak ja - sporą tendencję do unikania snu w nocy. Zdarzyło się też Krzyśkowi wpaść w tarapaty. Akurat przy tym nie byłem, ale prasa pisała, że pobił jakiegoś taksówkarza, bodajże złamał mu nos pod hotelem "Marriott". Pamiętam, że następnego dnia przyszedł do szatni jak gdyby nigdy nic - usiadł, mówił o tym, co zawsze, w ogóle nie chciał się przyznać. Potem sprawa wypłynęła, więc i on nie robił tajemnicy. Twierdził, że to taksówkarze go napadli, a on się tylko bronił. A że jak "Rataj" się broni, to przeprowadza zmasowany atak, to już inna sprawa. Skończyło się tak, że ci taryfiarze chcieli od niego kilka dobrych "baniek" za wycofanie oskarżenia, a my żartowaliśmy: - Krzyśka na żadną imprezę nie bierzemy, bo bije ludzi.