W tamtych latach liga polska była zdecydowanie silniejsza niż obecnie. Teraz wszyscy pieją z zachwytu, że wyeliminowano po dogrywce dziewiąty zespół ligi włoskiej, który nie ma w składzie trzech poważnych piłkarzy. Wtedy było inaczej. Doszło do tego, że Legia, która dokopała Sampdorii, rok później broniła się przed spadkiem. Inna sprawa, że to już nie był ten sam zespół. Co tu dużo mówić - grali wszyscy, którzy byli w klubie, bo brakowało szrotu! Gdyby wymieniać poważnych piłkarzy to byłem ja, Zbyszek Robakiewicz, Darek Czykier i Jacek Sobczak. Później przyszli jeszcze Jacek Zieliński i Krzysiek Ratajczyk.

Trener też był, jaki był - Etmanowicz, który wziął swoich ludzi z rezerw. Jednak to był śmieszny zespolik! Modzelewski czy nie Modzelewski, jakiś Wójcik - tacy ludzie w nim grali! Nawarstwiały się problemy finansowe w klubie. Pamiętam, jak obiecano nam wysokie premie za wygranie z Widzewem. No i wygraliśmy 1:0. Dostaliśmy po 8 milionów złotych, w banknotach... prosto z kas biletowych, od kibiców! Każdy z nas wyszedł więc - dosłownie! - z reklamówką pieniędzy. Poszedłem do sklepu na osiedlu, poprosiłem, żeby mi zamieniono na grubsze. Ludzie stali w kolejce, czekali kilkanaście minut, a tam liczono kasę. - Skąd on ma tyle pieniędzy?! - słyszałem za plecami. - To pewnie jakiś bandzior! - dopowiedział ktoś. I tak sobie wtedy pomyślałem, że najbardziej przewalone to miał ten, kto rozdzielał te pieniądze na kilkunastu zawodników i się przy tym nie pomylił. 8 milionów to było sporo kasy, bo w Legii podpisałem kontrakt, który gwarantował mi 25 milionów przez... pięć lat. To nie była taka znowu wielka suma, bo ten cały pięcioletni kontrakt (jedyny, jaki miałem w Legii aż do wyjazdu do Hiszpanii!) wydałem w ciągu dwóch miesięcy, a może... w jeden dzień. Poszedłem do sklepu.

- Poproszę telewizor i wideo. Co tu jeszcze macie? - spytałem.

- Wieżę stereo.

- Też poproszę.

Później, w następnych latach, gdy te 25 baniek były przeszłością, zarabiałem na pensji, przez rok miałem dodatkowy kontrakt z panem Romanowskim oraz trafiały do mnie premie. Razem z Piszem, akurat wtedy wypożyczonym do Lublina, zawsze miałem najwyższe w drużynie. Romanowski zaczął nas zresztą wspierać dość nietypowo. Dla strzelca gola przy Łazienkowskiej dawał po półtora miliona złotych. A najlepszemu zawodnikowi przyznawano aparat fotograficzny Kodaka. W końcu miałem tyle tych aparatów, że zacząłem je rozdawać. A kasa z bramek zawsze szła na wspólne konto drużyny. Przełożenie proste - im więcej bramek, tym więcej piwa po meczu na czyjś koszt. Problem w tym, że szło nam jak po grudzie. Te Modzelewskie nie nadawały się do gry na tym poziomie. Jeden nie mógł ciężko trenować, inny miał problemy z psychiką. Dobrze, że chociaż kibice nie robili nam problemów. Wtedy była taka sympatyczna atmosfera, że choćby kompletnie nie było czego gratulować, to jak spotkało się kibica - składał gratulacje. Później wokół polskiej piłki atmosfera zrobiła się taka, że podejrzenia zaczęły gonić podejrzenia, plotki ścigały się z plotkami. Dla nas zbliżały się najważniejsze mecze sezonu. Ważniejsze niż te w późniejszych latach o mistrzostwo kraju. Czas uciekał, a my wciąż dramatycznie broniliśmy się przed degradacją. Zbliżały się mecze o życie.
 

Ja chyba beznadziejnym sezonem 1991/92 przejmowałem się najmniej. Dlatego, że dla mnie, kibica Legii, warszawiaka, spadek do drugiej ligi był niewyobrażalny. Legia nie spada nigdy i już. Nie po to goniliśmy makaroniarzy rok wcześniej, żeby teraz gonił nas Motor. Ale widziałem, że cała drużyna była przybita. Całe szczęście, że właśnie wtedy rozpoczynały się mistrzostwa Europy. Gdy dzień przed meczem przyjechaliśmy do hotelu, akurat w telewizji była transmisja z turnieju w Szwecji. Część oglądała, część tylko patrzyła w ekran i zastanawiała się, za jakie grzechy kazano grać dzień później mecz. Motor musi wygrać, ŁKS się na nas nastawia, lecimy z ligi, kibole będą wściekli i kto wie, co z klubem. - Gramy o życie. Pamiętajcie, że jak przegramy, to może być koniec wielu dobrze zapowiadających się karier - powtarzał trener Etmanowicz.

Co tu dużo gadać - jedno wielkie przerażenie! Przerażenie w oczach zawodników, którzy pół życia spędzili na boisku. O żadnych przedmeczowych podchodach nie mogło być mowy, bo dla obu stron porażka oznaczała śmierć. A akurat samobójców w żadnej z drużyn nie było. Koniec, koniec, koniec - to się ciągle przewijało w rozmowach. Słowo "koniec" można było wyczytać nawet z oczu dyrektora Mazurka. Jeszcze nie wyszliśmy na boisko, a już czuliśmy się drugoligowcami. Niby z jednej strony wszystko przed nami - mecz, który wystarczy wygrać. Jednak tak naprawdę nikt nie wierzył w tę szansę. Za dużo pecha mieliśmy wcześniej, by nagle uśmiechnęło się do nas szczęście.

I oto stał się cud! Napięcie puściło, gdy zaczął się mecz. A gdy napięcie puściło, wtedy... zdobyliśmy gola! To była 40 sekunda spotkania. Tamci nawet chyba nie zdążyli piłki dotknąć, a ja już trafiłem po raz pierwszy. Niby wszystko pięknie, a zagraliśmy... prowincjonalnie. Do przerwy Motor powinien nas powieźć ze 4:1. - Ładnie zaczęliśmy i jak zwykle wszystko spieprzymy - pomyślałem. I oto znów stał się cud! Ledwo zaczęła się druga połowa, a już jest 2:0 dla nas. I tym razem znów ja strzeliłem gola, w typowy dla siebie sposób. Nawinąłem obrońcę "na zamach" i uderzyłem po krótkim rogu. W tym momencie nie dało się już przegrać, Motor się załamał. Na stadionie słychać było tylko naszych kibiców. Dołożyliśmy jeszcze na 3:0 i było pozamiatane. Zostajemy!

Dzięki temu sukcesowi, spotkanie z ŁKS straciło już swój ciężar gatunkowy. Jak się tak na nas nastawiali, to niech się nastawiają. Nas już nikt nie spuści! Klub nawet dał nam wolne i nie organizował przedmeczowego zgrupowania. Jeszcze dwie godziny przed spotkaniem z łodzianami, wraz z Czykierem i Sobczakiem, bawiliśmy się na publicznych basenach przy Legii. - To co, idziemy już? - pytał ktoś raz na jakiś czas. - Nieee, i tak bez nas nie zaczną - padała odpowiedź. W końcu poszliśmy i wygraliśmy z tym ŁKS 1:0. W ogóle cały ten tydzień był strasznie luźny. Świętowaliśmy utrzymanie w lidze, ale w mniejszym gronie, pięcio- czy sześcioosobowym. Innych, w większości gamoni, się nie zapraszało, bo by jeszcze coś popsuli. Wystarczyło, że prawie cały sezon popsuli.

To był mój najważniejszy rok i najważniejszy sukces w życiu - Legia uratowana, zagraliśmy na nosie całej piłkarskiej Polsce. Patrzcie, jak się bawimy! Chcieliście nas uśmiercić, a my przed ostatnim meczem pluskamy się w wodzie na basenie! Jeszcze nas popamiętacie!